Ma honc çend embaz Qehwexonê Rehmeta Islêh Şabonic roniştebî.
Hêcî Ziya Bozoba omê ma het.
Wa:
— Şima eşkênî yew çay bidî mi?
Ma wa, sarî çimon ma ser, la belê ma zonênî nîyêt Hêcî sobinaw.
Hêcî nişt rue ma cir. Çay waşt.
Çay hema nomêbî.
Hêcî mar kotibî qal.
Wa:
— Ez qayila çî şimara pers bikî.
Ma wa:
— Vac, Hêcî.
Wa:
— Lêr, qij şima Gowdericon tifing xwî girot, omê pê Az.
Vûn ma: “Hükmat nûnî ruê.”
Çerê pê çend Gowdericuna hükmat nîyo ruê?
Ma wa:
— Hayê, ma qicûn ra çînya, eşnawitişun ma gore hayê tue qicûn ra esta.
Na rê yew embaz ma ci persa.
Embaz wa, Hêcî:
— Maz cê çî derheq to di eşnavitu.
Zaf kêyf ma pê omê.
Ma zun, ti yew merdim Welatparezi.
Vanî ya roc, tuê çend cuwal ard û binê zoda cîr berda; raşta to berd yan nê?
Dê vac to sênî bêrd, Hêcî?
Ma zonenî, Hêcî hûkmatra zaf terseno.
Hêcî cad varişt wi pay, wa:
— Lêr vûllay! Şima hê botûn (iftira) kên mi.
“Ez çayê şima nişimêna.”
Da ra şi hêt çarşûya.
Hal û ehwal ma û Hêcî in qedebî.
Irfan Kaya
