Türk siyasetçilerinin ve akademisyenlerinin dilinden düşürmediği sözler var: “Türk-Kürt kardeştir, istemeyen kalleştir.”
Peki, Kürtler kendi gelecekleri hakkında karar vermek istediğinde neden darağaçları kurmaktan, ekmeği ve suyu kesmekten söz ediyorsunuz? İnsan kardeşinin özgürlüğünü, mutluluğunu ve başarısını istemez mi? Onu açlığa, susuzluğa ve ölüme mahkûm eder mi?
Demek ki mesele kardeşlik değilmiş. Öyle olsaydı, bu kadar pervasız davranmazdınız.
Kürtler referandum yaptı, öfkelendiniz. IŞİD'i yendiler, bu kez “Siz nasıl IŞİD'i yenersiniz?” dercesine düşmanlığınızı açıkça ortaya koydunuz. Kerkük'te Kürtlerin haklarını tartışırken, adeta “Kürtlerin olmasın da kimin olursa olsun” anlayışıyla hareket ettiniz. Kürtlerin dostluk kurduğu güçleri bile rüşvetle, baskıyla ve siyasi pazarlıklarla kendilerinden uzaklaştırmaya çalıştınız.
Dostlarınızı birer birer kaybettiniz; dün hakaret ettiğiniz devletlerin kapısında bugün yardım arar hâle geldiniz. Rusya'ya meydan okudunuz, sonra Putin'den merhamet beklediniz. Dün düşman ilan ettiklerinize bugün sığınırken, Kürtlerden hâlâ koşulsuz itaat bekliyorsunuz.
Hani etle tırnak gibiydik? Hani “Türk-Kürt kardeştir, istemeyen kalleştir” diyordunuz? Kardeşlik buysa, düşmanlığa ne gerek var?
Kürtler tarih boyunca sizinle birlikte yürüdü; en zor günlerinizde yanınızda oldu. Peki siz ne yaptınız? Gücünüzü pekiştirir pekiştirmez Kürt kimliğini inkâr ettiniz. Kürdü önce “dağ Türkü”, sonra “kart kurt” sesleri çıkaran bir topluluk, ardından eşkıya, haydut ve nihayet terörist ilan ettiniz.
Kürtlerin dilini yasakladınız, çocuklarının kendi anadillerinde eğitim görmesine engel oldunuz. Köylerinin, kasabalarının, şehirlerinin; dağlarının, ovalarının ve nehirlerinin adlarını değiştirdiniz. İnsanlar kendi dillerinde konuştukları için aşağılandı, saldırıya uğradı; evleri yakıldı, yurtlarından sürüldü. Dünyanın neresinde bir Türk varsa yardımına koşarken, sınırın öte tarafındaki Kürt akrabalarına düşmanlık ettiniz.
Bütün bunlardan sonra hâlâ utanmadan “Kardeşiz” diyorsunuz.
Kürtler kendi topraklarını IŞİD gibi katliamcı örgütlerden kurtardığında neden sevineceğinize öfkeleniyorsunuz? Kürtler kendi geleceklerinin öznesi olmak istediğinde neden bunu tehdit sayıyorsunuz? Bir halkın kendi kimliğiyle, iradesiyle ve eşit haklarla yaşama talebi sizi neden bu kadar rahatsız ediyor?
Dünya değişiyor, Ortadoğu değişiyor. Kürtler de kendi geleceklerini belirlemek, kendilerini yönetmek ve özgürce yaşamak istiyor. Siz ise bu ihtimali ortadan kaldırmak için elinizden geleni yapıyorsunuz.
Fakat bütün bunlarda yalnızca sizi suçlamak da kolaycılık olur. Çünkü asıl acı olan, Kürtlere yönelik inkâr ve aşağılamaya rağmen hâlâ başkalarının iradesine teslim olmayı savunan Kürtlerin varlığıdır.
Kürtlerin haklarını savunmak yerine kendilerini inkâr edenlerin safında yer alanlara ne demeli? Kendi halkının onurunu ve geleceğini korumak yerine, onu aşağılayanların hizmetine koşanlar, bütün bu yaşananlardan hiç mi ders çıkarmıyor?
Sizden merhamet değil, saygı bekliyoruz. Üstünlük değil, eşitlik istiyoruz. Lütuf değil, hakkımızı istiyoruz. Her şeyden önce, biraz insanlık bekliyoruz.
Kürtlerin kaderini Kürtler belirler. Hiçbir halk, başka bir halkın iradesini sonsuza kadar esir alamaz.
Ve unutmayın: Kardeşlik, bir halka yalnızca sözle “kardeşim” demek değil; onun kimliğine, diline, iradesine ve özgürlüğüne de saygı duymaktır.
