“A Dinya Bîn zî rehat nîya”

aren, wî onîyenu hetê katir'a.
Katir waxtag sarê sofî vênena, yo veng fênena xo û bena berz û ginena êrd'a.
Dîyêzê piyor şikên û rişênî êrd.

Wahar dêzon hêrs benu, şinû sofî ser, zer'rê mezêl di sofî pênî quen û kişênû.

Sofî tepîya agêyrenu dew û şinu kêye.
Cênekê yi vênena û persena:
— Sofî, ni çi halo?

Sofî vano:
— Cênek, darbê mi daru (ilac) bik û ma bacê qisê bikêr.

Cêne sofî darbê sofî daru kena û bestena, dima fênena mîyan cilon.

Dewîc pê hêsîyenî sofî tepîya agêyro kêye,
vanî: Ma şêrî sofî bivînî.

Dewîc yew qeflê nîyên piyera şinî kê sofî.
Sofî ra persênî û vanî:
— Sofî, a dinya wa bîn senîn bî?

Zê na dinya tede rehatê esta yan çinya?

Sofî vano:
— A dinyad hêttan bîşew rehatê zaf bî.
Ez bişew raştê tücar dîyêz'un ama,
êz vista ni hal...!

“Tüccar û katırê yî raşt kê bêrû, se hol nîya;
nêrû se a dinya hîna hola, tede rehatê esta.”

Bimonîn weşîdî.