Xal Osman û Banê Çoligî

Rahmetli Osman Metin eslê xo Liceyîc bî.
La bele, kê yin, pa birayan xo ra, pero pîya reuna omêbî Çolîgî ca da bi xo. Osman û bray xo pîya tücarî kerdîn. Waxt verî idarê êyn zaf rind bî.

Xal Osman û cend embazî êy, 1970 di qeza viyarnabî. Qezara pêy bîbî nêweş û dikkanê xo qefelnabî. Xal Osman nizdî 10 tene lacê yi estîbî. Cend lacê êy zî embazê ma bî! Lacî ey zafî dairê hukmatîdî şugulyênî.

Xal Osman zî bîbî teqawit, pê maaşê xo û cend dikkanê xo. Kirê dikanan girotîn, pê idarê kêyê xo kerdîn.

1990 ra pê ma bîbî cîran yew bînan. Tim amênî mi het. Mi cîr zaf hürmet kerdînî. Ma pîya vêr dikanî ê di roniştînî û ma teraqnênî.

Teraqê Xal Osman zaf weş bî.
Homa rehmê xo pê bikero!

Ez tera zaf çî musayo.

Banê Xal Osman di kat bi. Katê corinîd Xal Osman û qijê xo roniştînî. Bin banî zî ponc dikanî estîbî, pîyor dabî kîra.

Ban yî bibî kîhûn.

1993 di da bî yew mutehhîd. Mutehhîd çend dairê banî û yew-dî dikan dabî ci. Mutehhîd banê yi şa bi wi, çahar kat wareznabî.

Dewic hetî şûn, verî banî yira amênî şînî dewûn xo.

Yew ruec Xal Osman verî banê xo di vindeno. Çend dewic yên vêr banî ra vîyerênî, sarê xo kênî berz onênî binara.

Yew dewic vano:

— Erikê mi na dadi q...!!!
Mıga dayk çara pêrê ard ina bina wareznaya!?

Xal Osman a hêl ucado, dewîcra vano:

— Herê mi qinra, qey şima o qede vanî?
Wahar, na bina waxtê verî tûcar û pîl bi...
Zê zibil tede perê estî!
Yo bina nêwirazo, kes in welatid nêşkeno wirazo.

Dewîc vengê xo birnêno, pê milê xo keneno û şino!

Xal Osman na mesela ra pê omêbî mi het. Ez vera varişta pay, mi ca da ci. Ma çayxonê ra çay waşt û ma pîya şimitînî.

Ina mesela ard zuvan ser.

Wa hocê! Eyro halê hevalê mino dewican in qede bî:

— Wa tewê zor mina nêşino!

Waxtag vanî: “Errikê mi na dadi q...”
Ina zî zor mina şino.

Na qal zaf zor mina şina!

De vacê!
Qey vanî: “Mi na dadi q......!?”

Ez huyaya! Mi va:

— Tewê nibên, Xal Osman! Dewîc to nêşinasnênî, êra vanî!

Homa rehmê xo pê bikero.

Zaf merdim erciyayê bi.

Bimanîn weşîd!

Irfan Kaya