Waxt vêrî axa yew dew, qayil nîyû dewicon xwir axayê biker.
Qirar xwi dûn û cillon xwu kihunû, geno pira û vecênû rahar. Yew mudê rahar şin, sêr rahar êy di dewa vêrenid şin, kê axay dew, vano:
— Ez feqira, qayila gavanê to bikêrî.
Axa qabûl kenû. Axa vano:
— Êyro dewîd yew şeynî esta. Di (2) mêşnan bigerîn meydon dewid, bibirnîn, wa dewic pocî hêttan ez biyêrî.
Axa gurê xwi vînen û yen meydûn dew, vûnu:
— Di pers mi şimara estî. Şima persûn mi bizanî, encax ew waxt şima eşkênî şeynî dest pê bikerî.
Dewic vanî:
— Axa, pers to çinay? Dê vacê!
Persî êwilî: Astor mi şima sêni vênenî?
Dewic vanî:
— Axa, astor to kehilû, heme rehwan şinû. Yew heywûn êsîlû!!
Persî diyîn: Tayrê mî şima sênî vênênî?
Dewic vanî:
— Axa, têyrê to zaf çim akerdêya, her çî vênêna. A hel şina sayd xo tepişena û têpiya agêyrena!!
Persî hirin: Şima mi sênî vênênî?
Dewic vanî:
— Ti zaf êsil yew merdimî, dest to zaf akerdêyo. Ti dewicon xwi ra zaf hês kênî û qimet dûnî ma. Ma tûra zaf razîy, Homa zî tora razîbo!!
Axa pê keyfweş benû, vano:
— Şima êşkênî dest pê bikêrî.
Ucadî gavûn vano axa:
— Êzî qayila derheq persûn to dî vatê xwi vacî. Ti müsaadê kênî!?
Axa vano:
— Belê, ti eşkenî vatê xwi vacî.
Gavan vano:
— (Astor, Têyr û ti), şima hîri hemê zî bê êsilî!!
Axa vatê gavûn sera zaf hêrs benû. Axa vano:
— Gavan! To zaf bêarzê kerd. Ez cêzê to gera bidî. Dewicûnra vano: tepişîn.
Gavan vano:
— Axa, de vinder! Mi çi semeda va? Ez tora vacî. Eg ez neheqa, ew waxt cêzê mi bidîn?
Gavan vûnu:
— Ez qayîla kuêk, şima hîri hemîn zî ca bikêrî!!
Vatê gavûn ser, axa vûnu:
— Na astor û teyr kam mir xelat kerdî? Vendînî ê merdiman?
Dewîc wahar astor û teyr pîya vênênî, anî huzur axay.
Axa wahar astor ra pers keno:
— Bayk û dayê astor kamî!?
Wahar astor vûnu:
— Ez çi zûr bikî? Waxtog na astor dayê xwi ra bîy, dayê astor geber bî. Ez qayil nêbîya kurri bimirû. Mi pê şit manga ya na astor kerd wêyî. Kurrî bi pîl, hema mi xelatê axay xwu kerd.
Gavan, wahar têyr ra pers ken:
— De vacê, dayê têyr kama!?
Wahar Têyr vûnu:
— Yew ruec kuêd mi hîrî heb “hêk” di. Mi hêk ardî kêye, day cênê xo. Cênê mi ni “hêk” bin yew kergê mad nê ruê. Ni “hak”on ra hîrî “Lîr” biy. Di Lîr merdî, na mi destid mendibî. Mi kerd pîl û mi xelatê ağay xo kerda.
Persî hîrin: Dewic vêndê daykê axay dûnî.
Gavan dayê axay ra pers kên, vunû:
— Bayk axay kamo û çara wo!?
Daykê axay vûna:
— Waxt vêr çerçi amênî dewê ma. Çiqas çerçi amê dew, ez pîyorinid kota ra. Axa lacê kam çerçîyo, ez nizûno!!
Badî ni persûna, axa agêren gavan û vûnu:
— To çi qede fam kerd? De vac!?
Gavan vûnu:
— Astor waxtag rahar ra şina, sarê xo finenû, xwu ver şina. La belê ni waziyet şit manga ra peyda bîyû, eya mi nizonênî.
Astor kehîl, sarê ey tim berzû, xo ver nê oneno.
Semedê têyra vûnu:
— Ni têyr, gera çim înon tim cuwar bo. La belê çim na têyr onênî êrda, gêrena hêb xêllî û koryek. Ucara mi fam kerdibi, na têyr bê koka.
— Semedê to'ya ez eşkena inê vacî: Hocê nêkeno ağa dewiconra xwu pers bikû. Waxtag to semedê xwu dewicanra pers kerd, mi zona ağayê to di xeletî esta.
Merdim êsil xwu gera rind bizonû. Hocê nekeno ti dewiconra icazet bigerî.
Ağa ni waziyet serra vûnu:
— Ti kam çi kesî!?
Gavan meselê xo axayra vûnu:
— Ez yew axaya, mi axatî ra êciz kerdibî. Mi qirar girot, ez binê dewra dûr bik û dinya bigerî. Ez kota rahar, dewê şima weş mina şi ez amaya. Meselê mi inaya.
Axa fam keno kê na dinyad yo alaqedar zaf çî nêbîyû.
Irfan KAYA
