Yew roj şin, hêgay xo di xebityên î.
Benû taştare, binê yew dar di aresyên î, taştê xo wen î û babî lacê xo ra vûnû: «Waxtê nimac ome û ez nimac kenû. Ti zî bigêyrî, badê nimac ma xebetyên î.»
Babî şinû, desmac genû, lacê yî xo bi xo fikrîyenû: «Ez sênî babî xo di bişuxlî?»
Lacê yî vecîyenu serê dar û xo nimnenû. Babî desmac gen û têpîya ageyrenu binê dar, dest pê kenu nimac.
Babî nimac xo qedînen û destun xo a ken û duay kenu.
Babî vunu: «Yarabbî, ti çi duayê mı estî, ti qebul bikerî!»
Duayanê xo pê dima kenû û Hûmay ra vûnû: «Ti qebûl bikirî.»
Vengê babî şinû lacê yî. Babî çi wazenu, lacê yî vunu: «Ez qebul nêkena.»
Babî onîyeno, yo veng yeno yî, vunu: «Ez qebul nêkena.»
Babî serê xo kenu berz, onîyenu azmîn ra, kes nêysenu. Babî xo bi xo vunu: «Bêlya vengê mi şîyu Hûmay, ni vengê Hûmay o.»
Hûmay ra çi waşto, vengê Hûmay gore qebul nêbîyu.
Babî hêrs benu, vunu: «Eke ti qebûl nêkenî, ez î êra tepîya nimac nêkena...!»
Irfan KAYA
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder