Ina mesela mîyanê hîrê dewicî di vîyarêna.
Vûnî, vîst û panc serrî verî, nê hîrê dewicî yew qawexane di rasên pîya. Inî dewicûn ra di tenî Çewlîg di muteahîdêy kerdînî, merdimê hîrin zî hemalêy kerdîn. Her hîrê merdimî zî mîyanê Çewlîgicî de amêyne şinasnayîş. Nê merdimî Husnê Elîyê Temûn, Mehmed Elî Koç û Elîyê Hindûn o,
Eslê Elîyê Hemalî dewa Siwanî Gazi ra bi. Elî hîris û panc serrî verî keyê xo ardî Çewlîg. Pê hamalêy îdareyê keyê xo kerdîn. Elî mîyanê şarê Çewlîgî de amêne şinasnayîş. Emrê Elî tim mîyanê cematan de vîyertbi, hem zî yew merdimo belîkerde bi. Hem zanayîşê xo, hem zî teraqê xo zaf weş bî. Zafê merdiman derheqê guranê xo de verî Elî ra pers kerdînî. Têkilîya Elî û şarê Çewlîgî zaf estbî. Çewlîg de çi bibînî, sey xebere, Elî tira xeberdar bînî.
Husnê Temûn (Husn Elî Têm) zî dewicê Elî bi. Husnî Çewlîg de muteahîdêy kerdîn. Hal-wextê yî zaf rind bi. Vatişan gore, wexto ke dewe ra omebi Çewlîg, feqîr bi. Elîyê Hemalî deyn a pere dabi cî, Husnî pê gure kerdbi. Babîyê Husnî, Hecî Husên, kerwayê Elîyê Hemalî bi.
Mehmed Elî Koç zî Çewlîg de ciwîyayênî, o zî dewicê Elî bi û ey zî Çewlîg de muteahîdêy kerdîn. Homa rehma xo pê biker, Mehmed Elî des serrî cuwa ver dinyaya xo bedelnaye. Mehmed Elî vistoreyê Husnê Temûn bi.
Yew ruec Çewlîg de qawexaneyê Quçê Madenî de Husnî û Mehmed Elî ronişênî. A gomi verê qawexaneyî ra Elîyo Hemal vîyerênû. Husnî vûno:
— Ma venga Elî bidin, wa bîyêr û ma rê binekî biteraqnû.
Venda Elî dûnî,
— Hele bê, ma binekî biteraqnî.
Elî yew kulsi gênû, şinû yîn het di ronişenû. Elî silom dûno yîn û vûno:
— Persê xo vacîn, şima her di zî xo pîlê Sîwonicî hesêbnênî.
Qal bena a. Husnî û Mehmed Elî pîya vûnî:
— Elo, nê bacarê Çewlîgî de ma ra nîyebû, şima Sîwonicî xo rî se kênî?
Elî, verî, mesela rind fehm nêkenû, vûno:
— Heta eyrû ma sênî vîyarnayo, êr ra pey zî o qaydî ma vîyarnênî.
Husnî vûno:
— Nê, Elo, nê! Ez û Mehmed Elî ma çinê bînî? Nê, Çewlîgicû her ruec heqeret şima kerdînî! Çewlîgicî binekî hesabê ma kênî, ridê naye ra qarişê şima nêbenî. Îna zî ca vêrd, ma hê muteahîdê û tucarêy kênî, îdareyê ma hol û.
Homa nêkû ma şima mîyan ra şêrî. Şima se kênî? Çewlîgicî ma dima şima merdimû ra nêhesebnênî!
Nî vatişî qet weşê Elî ya nêşinê.
Elî yînî ra vûno:
— Çimê şima wa qet pey di nêmûno. Şima hur di zî dizd î. Karê şima, qefsê şima, dizdey ser a. Şima bimirî, ma eşkênî mîyanê Sîwonicûn ra di tenî dizdûn vecî. Hetê dizdê ya metersên. Wa çimê şima pey di nêmûno, ma eşkên cayê şima dekerî. Labelê yew tersê mi zî esto: ez bimirî, şima xo rî se kenî? Mîyanê Sîwonicûn de şima eşkênî yew hemal vecî?
Vengê Mehmed Elî û Husnî pîya biryênû.
Cemato gi goştarîya yînî kenû, vûnî:
— Şima bîy rehêtî? Şima îna qali heq kerdbî!
Irfan Kaya
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder